Από Ενεργοί Πολίτες Δ. Ε. Αρναίας
Ναόμι
Κλάιν (συγγραφέας «το δόγμα του σοκ»): «Το μεταλλείο χρυσού των Σκουριών είναι μια
άμεση απειλή για την ασφάλεια, την επιβίωση και την οικονομία και γι’ αυτό οι
άνθρωποι αντιδρούν εξαιρετικά έντονα».
------------------------------------------------------------------------------
Σαμαράς: «Θα προστατέψουμε τις ξένες επενδύσεις με
κάθε κόστος».
«Ελληνικός
Χρυσός-Eldorado»: «Η επένδυση στις Σκουριές αποτελεί πρότυπο επενδύσεων για όλη τη
χώρα».
Βορίδης: «Ο χρυσός ανήκει σε όλους τους έλληνες και
όχι μόνο στους κατοίκους της Ιερισσού».
Άδωνις: «Ο ΣΥΡΙΖΑ διώχνει τις επενδύσεις και
δημιουργεί ανεργία. Η τρομοκρατική
ενέργεια έγινε τη μέρα που ο τοπικός ΣΥΡΙΖΑ έκανε φεστιβάλ»(!) (εννοούσε την
αναπτυξιακή διημερίδα της ΝΕ Χαλκιδικής του ΣΥΡΙΖΑ).
Βενιζέλος: «Ο ΣΥΡΙΖΑ επενδύει πολιτικά στην καταστροφή
της χώρας διώχνοντας τις επενδύσεις και εμποδίζοντας την ανάπτυξη. Η επένδυση του χρυσού πρέπει να προχωρήσει
άμεσα».
Πάχτας: «Τρομοκράτες και ναρκομανείς με επικεφαλής
την τοπική βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ διώχνουν τις επενδύσεις και εμποδίζουν την
ανάπτυξη».
Όλα τα πρωτοκλασάτα μπουμπούκια του μνημονιακού λόμπι
της καταστροφής είχαν κάτι να πουν για Επενδύσεις,
Ανάπτυξη και ΣΥΡΙΖΑ, και μετά καταφτάνουν ΜΑΤ και ΕΚΑΜ στην Ιερισσό, ένας
πάνοπλος αστακός για κάθε 5 κατοίκους (!!).
Προσωπικό της ΕΛ.ΑΣ με τεράστιες δαπάνες συντήρησης φυλάγουν
καθημερινά μια παρανομία. Γιατί
άραγε; Για να δούμε λοιπόν πιο είναι το πρότυπο
των επενδύσεων και της ανάπτυξης που προστατεύεται με σοκ και δέος, και σε ποιον
τελικά ανήκει ο χρυσός.
Αυτά που έχει κάθε σόφρων άνθρωπος στο μυαλό
του όταν ακούει για (καλοδεχούμενες) επενδύσεις είναι κάποια από τα παρακάτω. Ότι κάποιος επιχειρηματίας -αφού πρώτα
ερευνήσει- θα βάλει τα (δικά του) λεφτά από τα οποία θα βγάλει θεμιτό κέρδος
αφού πρώτα αποσβέσει το κόστος της επένδυσης και τις υποχρεώσεις του στους
εργαζόμενους και στο δημόσιο. Ότι θα
δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας και μάλιστα σε βάθος χρόνου. Ότι θα καταθέσει αληθινά στοιχεία για τη
δραστηριότητά του προκειμένου να αδειοδοτηθεί και μετά να φορολογηθεί. Ότι θα προστατέψει το περιβάλλον και τους φυσικούς
πόρους της περιοχής. Ότι δεν θα
συγκρουστεί με άλλες αναπτυξιακές δραστηριότητες της ευρύτερης περιοχής όπου
γίνεται η επένδυση, ώστε να διατηρηθεί η αειφορία της. Και κυρίως ότι θα έχει τη συγκατάθεση της
τοπικής κοινωνίας. Τι από αυτά συμβαίνουν
στη συγκεκριμένη περίπτωση; Η απάντηση
είναι τίποτα απολύτως και μάλιστα ακόμα χειρότερα από το τίποτα. Στην περίπτωση των Σκουριών της Χαλκιδικής βρίσκει
απόλυτη δικαίωση η παροιμία «ήταν στραβό το κλήμα, το έφαγε και ο γάιδαρος». Μια δραστηριότητα από τη φύση της
καταστρεπτική και με όρους αρπαχτής βαφτίζεται ντε και καλά «επένδυση» που
πρέπει να γίνει πάση θυσία. Το
συγκεκριμένο «πράγμα» μάλλον απευθύνεται σε πολίτες Καφριστάν, ή μήπως είμαστε
τέτοιο; Γιατί όμως τέτοια πρεμούρα για τις Σκουριές;